O labilis sortis (Conductus, Philipp the Chancellor)

O labilis sortis humane status!
Egreditur, ut flos conteritur
Et labitur homo labori natus.
Flens oritur, vivendo moritur;
In prosperis luxu dissolvitur,
Cum flatibus fortune quatitur,
Lux subito mentis extingitur.
Ha! Moriens vita luxu sopita,
Nos inficis fellitis condita.

Quid igitur aure te popularis,
Quid dignitas, quid generositas
Extulerit, ut gravius labaris?
In laqueos, quos tendis, laberis
Dum crapulis scortisque traheris,
Et luxibus opum, quas congeris
Illicite, miser, immoreris.
Ha! Moriens vita luxu sopita,
Nos inficis fellitis condita.

Dum effugis fecundam paupertatem,
Pre ceteris ditari niterus,
Sed laberis in summam egestatem,
Cum opibus mavis diffluere,
Quam modicis honeste vivere,
Quod questibus fedis efficere,
Dum satagis amens distrahere,
Nil autumans tibi sufficere.
Ha! Moriens vita luxu sopita,
Nos inficis fellitis condita.

His moriens Christo, sed vivis mundo,
Non proficis, vita sed deficis,
Qui proximi casu strides secundo,
Reatibus indignum afficis,
Et salibus amaris inficis,
Cui detrahis, quem fictis allicis
Blanditiis vultuque simplicis.
Huic balneum meroris conficis.
Ha! Moriens vita luxu sopita,
Nos inficis fellitis condita.

Dum diffluis hac labe labeorum,
Dum solito sordescis, subito
Adveniet ille Sanctus Sanctorum,
Qui dupplices linguas disiciet,
A paleis grana deiciet,
Et steriles plantas effodiet,
Ha! Miseum te nunc excipient,
Et debitis penis te puniet.
Ha! Moriens vita luxu sopita,
Nos inficis fellitis condita.